Het Bonnefanten staat aan de oevers van de Maas, een rivier die Maastricht al eeuwenlang verbindt met plekken buiten de landsgrenzen. Het museum staat in het Céramiquegebied, ooit een industriewijk en vandaag de dag een plek voor kunst, herinnering en reflectie. Maastricht lijkt misschien ver verwijderd van de centra van de Nederlandse koloniale macht, maar onderzoek naar de koloniale-en slavernijgeschiedenis van Maastricht en Limburg laat zien dat er een sterke verbondenheid is. Maar ook andere geschiedenissen bewogen zich langs deze verbindingen: geschiedenissen van mensen van wie het land werd afgenomen, wier arbeid werd uitgebuit, wier namen werden veranderd - en wier kennis, herinneringen en verbondenheid met het land bleven voortbestaan. Hier, aan de oevers van de Maas, betreden we een ontmoeting van plaatsen, geschiedenissen en herinneringen.

Door de ligging maakte de stad deel uit van Spanje, Frankrijk en Oostenrijk, om uiteindelijk op te gaan in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Inwoners van Maastricht en de rest van Limburg profiteerden van de koloniale economie. Ze werkten voor overzeese ondernemingen, investeerden in koloniale bedrijven, bezaten plantages en proviteerden direct van de welvaart en goederen verkregen door slavenarbeid. In het begin van de negentiende eeuw woonde de familie Liedel op Kasteel Well in Limburg. Zij waren eigenaren van plantages in Nederlands-Indië waar tot slaaf gemaakten werkten. 

Deze geschiedenis herinnert ons dat kolonialisme zich niet beperkte tot verre koloniën of havensteden. De systemen ervan drongen door tot de levens en landschappen hier, terwijl personen, rijkdom en macht zich verplaatsten over oceanen en generaties heen.